دمنده گریز از مرکز چند مرحله ای

به دمنده های گریز از مرکز، دمنده های توربین نیز گفته می شود. گاز تحت عمل پروانه چرخان فشار و سرعت جریان بیشتری را به دست می آورد که می تواند به تامین مداوم هوا برسد. اصل کار آن این است که وقتی موتور می چرخد ​​تا پروانه فن را بچرخاند، گاز به بیرون پرتاب می شود و تحت تأثیر نیروی گریز از مرکز جهت جریان خود را تغییر می دهد و انرژی جنبشی به انرژی فشار ساکن تبدیل می شود. گاز از درگاه اگزوز تخلیه می شود و فشار منفی مشخصی بین پروانه ها ایجاد می شود، به طوری که گاز خارجی تحت عمل فشار اتمسفر برای رسیدن به هدف دمیدن مداوم دوباره پر می شود. دمنده های گریز از مرکز بر اساس تعداد پروانه ها به دمنده های گریز از مرکز چند مرحله ای و دمنده های گریز از مرکز تک مرحله ای تقسیم می شوند. دمنده های گریز از مرکز با سرعت کم چند مرحله ای معمولاً به دمنده های گریز از مرکز با دو یا چند پروانه متصل به صورت سری در یک محور اصلی، با حداکثر هشت سطح پره های فن و سرعت روتور 3000 تا 3600r/min اطلاق می شود. دمنده های گریز از مرکز معمولاً از دریچه گاز ورودی برای تنظیم جریان و فشار استفاده می کنند، به طوری که فن می تواند با توان کمتری کار کند، نیازی به تنظیم تخلیه هوا ندارد و می تواند اساساً مانند شرایط کاری نامی راندمان بالا را حفظ کند و برای کار استفاده می شود. شرایطی که فشار و جریان ناپایدار است.
حجم انتقال هوا در دمنده های گریز از مرکز چند مرحله ای عموماً زیاد است، اما فشار باد تولید شده زیاد نیست. فشار گیج خروجی معمولاً کمتر یا برابر با 110 کیلو پاسکال است و سرعت جریان معمولاً حدود 130 متر مکعب در دقیقه است. در مقایسه با دمنده های Roots، دمنده های سانتریفیوژ چند مرحله ای کم سرعت به دلیل مزایایی مانند صدای کم، عملکرد پایدار و قابل اعتماد فن و راندمان بالا به تدریج جایگزین دمنده های Roots در تصفیه خانه های فاضلاب خارجی از دهه 1980 شدند. با این حال، آنها همچنان دارای معایبی مانند اندازه بزرگ، وزن سنگین، عملکرد ضعیف تنظیم جریان، راندمان پایین و مصرف انرژی بالا هستند.